มรสุมรุมเร้า
ผ่านช่วงมรสุมลุมเร้ามาอย่างเหนื่อยเหน็ด คือเรื่องมันเริ่มด้วยความเข้าใจผิด
เพื่อนมันแกล้ง ไปๆมาๆ เรื่องก็เปลี่ยน กลายมาเป็นปัญหาใหญ่
ด้วยเรื่องที่ว่า..เออ กุพอใจกับมิ้นที่เป็นมิ้นแบบนี้หรือยัง?
คำตอบมันมีแค่สองอย่าง พอกับไม่พอ ไม่พอก็เลิกไป ถ้าพอก็คบกันต่อไป
ธรรมชาติของคนมันเปลี่ยนไม่ได้ และถึงจะเปลี่ยนมันก็เปลี่ยนได้ไม่นาน
นั่นแหละที่ทำให้กุขบคิดอย่างทรมานจิตใจที่สุด เพราะกุก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพอหรือไม่พอ
ก็คิดไปสักพักนะ คิดไปคิดมา ก็จำได้ว่า กุก็เคยคิดว่ามันดีไม่ใช่หรอ
ที่จะได้กรี๊ดกร๊าดกับเรื่องเล็กๆที่ปกติมิ้นไม่ทำ และเกิดทำขึ้นมา
กุก็เคยรู้สึกว่าแบบนี้มันดีไม่ใช่หรอ เรื่องเล็กๆ ก็ทำให้เรามีความสุข
ก็เลยจบอย่างลงตัวเหมือนเดิม
วันนี้ก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข มิ้นมันเป็นคนมือไม่มีแรง
เป็นโรคปะวะเนี้ย มันบอกให้กุนวดมือให้หน่อย กุเลยบอกว่า งั้นมิ้นก็นวดให้แพทข้างนึง
กว่ามันจะบี้มือกุได้แต่ละที โอดโอยตลอด เลยเปลี่ยนใหม่ มาแข่งบีบนิ้วกัน มันก็พ่ายไปอย่างน่าเสียดาย 55+
และพี่แกบอกกุว่า เนี้ย ตอนที่โกดกันนะ เปิด you tubeดูเค้าเล่นเพลงของแจ็คจอนสัน เล่นเป็นแล้ว
และก็เอากีต้ามาจะเล่นอวดกุอะนะ...ฮึ่ย เฮ้ย ทำไมเสียงมันเพี้ยนๆนะ.... - .. -
สรุปก็ไม่ได้การดังเดิม
และก็แกล้งเล่นอะไรไปเรื่อย เหมือนเด็กนั่นแหละ ขำจนปวดท้อง
รูดการ์ดๆ รูดตูดคนอื่น ดูหนังเรื่องห้างของเล่นมหัสจรรย์(กุตั้งเองอะนะ กุจำชื่อเรื่องไม่ได้)
หนังแม่งจบแบบตกกะใจ เอ้าเฮ้ย จบแบบนี้เลย....
และก็ดูเรื่องจัมเปอต่อ หนังจินตนาการ มันเลยสนุกนะกุว่า
วันนี้ก็กินแค่มื้อเดียวเอง กุเลยหิวๆ ฝนก็ตกอีก
- อิ่มจังกุกินขนมปังฟาร์มเฮาซ์ใส้เนยไป 3 ก้อน
- นมขวดนึง
- มีความสุข :)
